Als het even geen feest is!

Het was Klaverstep dag in België. Op die dag constateerde ik iets vreemds tijdens ons eerste rondje al. Terwijl ik het weekend ervoor dit niet opmerkte. Het zal wel ging er door mijn hoofd. Nee het zal wel niet want ook tijdens het tweede heuveltje was het er weer.

Met mijn hardloopervaring weet ik heel goed hoe mijn benen voelen bij aanvang, midden in en na een zware/pittige run. Had ik dan hardgelopen. Nee dat deed of doe ik al bijna een jaar niet. Dit was daarom ook heel gek. Ik kon het gewoonweg niet plaatsen. De rest van de dag heb ik dit dan ook ver weg gestopt. Gewoon steppen met je donder, samen met Sascha en Nicolette was die dag tof om te doen. Ergens bij kilometer 110 waren mijn benen echt op. 

Van dat step avontuur had ik minimaal één week nodig om te herstellen. Ook daar ging iets totaal anders dan normaal. Na 1,5 week weer op de step was het ook niet als "gewoon" En eigenlijk vanaf dat moment kwam de klad er in. Hartslag tijdens het steppen veel hoger. Moe, alsof ik wekelijks een marathon liep, terwijl het alleen maar werken was en één rondje op de step per week. Waar ik voor de Klaverstep weken maakte van 100+ kilometer. 

Gek heel gek en onverklaarbaar ook. Dus toch maar is melden bij de huisarts. Ja bloed testen maar dan. Oke en eigenlijk kwam daar niets geks uit, behalve dat mijn ck waarde te hoog was. Creatinekinase is wat ck betekend. Huisarts wist dit ook niet goed te plaatsen. Nu na drie keer bloed geven is deze waarde nog steeds te hoog. Tevens twee andere waarden te hoog, dit kwam tevoorschijn omdat de internist er nu aan te pas komt en deze heeft op andere waarden getest dan de huisarts.

Dat is dus de reden dat ik niet actief ben op de step of heel af en toe is een klein rondje probeer te rennen. Gewoon trap lopen dan doen mijn benen pijn, werken is de max en zelfs dit is al op het tandvlees want na een week werk is het weekend daar om te rusten, maar dan ook bijna 2 dagen bank... Het anders, lees gezonder eten heeft wel wat geholpen aan het moe zijn...iets dan he.

Mijn hele lijf doet inmiddels mee qua zeer, armen ook, onderrug is not funny, en heupen oef soms moet er gewoon een 600 mg ibuprofen in om te kunnen werken. Je snapt dit is vermoeiend en geeft het leven op dit moment geen kleur. Ik mis ontzettend mijn sporten en ontspanning. Ben zelfs op zolder op zoek gegaan naar mijn biljart-keu om dat op te pakken dan, past ook wel bij mijn leeftijd tegenwoordig hoor ik dan om mij heen. 

Werken zoals ik zei is lastig, dat maakt het voor mij collega's ook niet leuk. Thuis ben ik soms gewoon weg niet te doen hoor ik van mijn vrouw, terwijl ze alle begrip heeft voor mijn situatie momenteel. 

Waar het mis zit of hoe je dit ook noemt ik weet het niet de huisarts evenmin, hopelijk komt de internist morgen met een richting waarin we kunnen gaan zoeken. Dat het misschien niet op te lossen is so be it, al kan ik er dan naar leven en accepteren dat het is wat het is. 

Weet je wat moeilijk is je bent jezelf kwijt je ding kunnen doen wat het ook is, en dat is zo lastig om daar mee om te gaan.

Dus tot zover.

George

Rondje steppen in de Bels

Dans de zon op en dat op zondag, 3:30 ging hij af, uiteraard werd ik voor gek verklaard thuis. Maar ach als je iets leuks wilt doen moet je er wat voor over hebben tenslotte. Steppen over de landgrens had ik nog niet eerder gedaan. Dus op naar België.

De hele week stond in teken van dit evenement, vooral omdat het voor mij een ijkpunt zou worden. Vrijdag was ik al vrij in verband met een feestje, dus een lekker lang weekend, extra lang want de maandag had ik ook vrij genomen. Zaterdag alles in orde maken, step in de auto, kleding op orden en in tasjes gedaan zodat het in de auto goed geregeld was en ik niet hoefde te zoeken, ja je leert van de jaren hardlopen om alles op orde te hebben. Eten en sportdrank in de koelbox gedaan, zelfs een salade gemaakt die ik kan eten na het steppen. 

Om 4:30 vertrekken op zondag, ja dan zie je letterlijk  zoals Diggy Dex het zingt Dans de zon op klik ff op de link echt een tof nummer. Heel gek want er zijn meer mensen dan alleen ik op de weg, Ook onderweg naar iets leuks of juist onderweg naar hun bedje, ja zo denk je dan als je op dit tijdstip op de weg vertoeft. Gestaagd rollen mijn banden over het asfalt. Tot dat je over de grens komt dan ineens moet je alert zijn want tja de Belgische wegen zijn nu eenmaal niet zo onderhouden dan bij ons in het land...just saying! Na 165 kilometer mag ik het asfalt verlaten en rijd ik door wat Belgie typeert, straten en wegen met leuke en mooie panden richting een stukje natuur waar het startterrein ligt en wat tevens het thuisfront is van Stepclub Oudsbergen

Gastvrij, waar de Belgen bekend om staan, ontvangen worden door Albert en bestuursleden (sorry ik ben u namen vergeten) wij moeten op dit tijdstip ons enthousiasme enigszins temperen want de mensen op de camping zijn nog in diepe rust- lees 06:15. Neemt niet weg dat er al veel reuring was, de teamleden van de stepclub waren al druk aan de gang. En warempel ik ben niet de enige die op dit tijdstip al arriveert want daar komt Nicolette ook aangereden. Het is tijd om ons zelf gereed te maken voor de aftrap. Dus terug naar de auto om de step er uit te halen, benodigdheden om hangen en natuurlijk de helm op te zetten, want geen steprit zonder helm voor deze man!

om 7:15 is er een foto momentje met de dan aanwezige diehards, met z'n drieën zijn wij van plan alle vier de lussen te rijden vandaag wat in totaal 150 kilometer maakt....later meer of dit gelukt is. De eerste ronde begint voortvarend en we steppen door de omgeving welke echt aangenaam is, de kilometers vliegen voorbij en voor we het weten is lus één gedaan met 50 kilometer op de teller, even een kleine sanitaire stop, jasje uit doen en we gaan met twee verder de volgende lus deze is rond de 23 kilometer. Ja daar komen ietsjes meer heuveltjes bij, goed te doen maar je merkt dat je in België bent. Lus twee ✅

Pauze! Een mooi moment om een schoon en droog shirtje aan te doen, we genieten met diverse deelnemers van de lunch, zelf deed ik een vegetarische spaghetti tot mij nemen een glaasje cola voor de suikers en om het af te toppen een bakkie koffie, onder dit genot werd er natuurlijk rond uit gekletst over het steppen, leuk om met een clubje gelijkgestemde te lunchen. Na deze welkome rustpauze konden we weer aan de bak, ronde drie ook deze was rond de 50 kilometer, met de meeste klimmetjes er in. Wederom starten we deze ronde met drie, en ja alle drie vangen we deze ronde aan met verkeerd rijden, dus terug naar start. En daar opnieuw begonnen, en ja deze ronde wat een geweldige omgeving mochten wij ervaren, steppen door het nationale park de hoge kempen ik kan je zeggen wil je is op vakantie in België en niet al te ver rijden om te genieten boek dan een accommodatie in deze omgeving, Wauw! Oja wat trouwens in België goed geregeld is zijn de fietsknooppunten als je gaat rijden op die bordjes kun je niet fout rijden dat even ter zijde. Rijdend door de hoge kempen omhoog en omlaag met een maximum speed van 58,4 op de step en ik kan je verzekeren dat is hard. Aan dat mooie komt ook in België een eind en moet je constateren dat ze ook daar wind hebben, heel gek maar het is zo. Langs het water met de wind vol in je bakkes is het best zwoegen.

En daar kwam hij, op een moment dat ik hem totaal niet verwachtte, de man met de hamer, na 110 kilometers en hij was flink hard. Nog 17 tot het einde dus verstand op nul, pijn in de benen negeren en stampen maar. Realiserend dat ik de vierde lus er niet bij kan hebben step ik de laatste kilometers door tot het einde. En man, man wat een enorme domper is dit zeg. Nog niet eerder ging ik op een lange afstand zo goed, ik vloog nog op kilometer 100 en dan ineens 10 verder is het over. 

Aangekomen bij de camping, was ik toch trots en voldaan soms is het wat het is, mijn verste tocht met de meeste stijging juist volbracht vandaag. Be proud en zo nam ik deze dag tot mij. Spullen af doen een fris shirtje aan lange broek en trui aangeschoten. Natuurlijk even na praten hoe de dag ervaren is. Gedag zeggen tegen de organisatie welke een grote pluim verdient, chapeau!

Plan was dus 150 kilometer vandaag, waar ging het mis. Genoeg gedronken want iedere 5 kilometer krijg ik op mijn Garmin een waarschuwing om te drinken. Na die 100 kilometer werd ik wederom misselijk, is het dan van het eten in de pauze en mijn sportdrank te samen want spaghetti en sportdrank zijn beide koolhydraten?? Te weinig vast voedsel? Niet genoeg plat water? Ik moet hier the day after is induiken en kijken of ik info kan inwinnen waar het fout ging. 

Oja the day after brengt ook spierpijn met zich mee. Gelukkig kan ik een dagje relaxen morgen weer aan de arbeid. 

Al met al een geslaagde zondag!

Time On Your Footbike!

George.

 

Respect

Dit jaar 2024 staat voor mij in het teken van steppen, met als hoofddoel het Monster van Brabant (link) deze is pas in september, de weg er naar toe heeft nog wel wat uitdagingen en als die goed gaan is het een zekerheidje dat ik het monster ga aanvangen.

Dat gezegd gaan bij mij de kilometers en tijd per rit omhoog want dat monster is tussen de 15 en 18 uur steppen. Ik probeer 6 weken 100 kilometer per week te rijden en na 6 weken een daadwerkelijke rit van 100 kilometer te maken, ooit heb ik dit principe van een ultra loper mee gekregen. Trainen voor 6 weken, in elke week haal je de te lopen afstand en dan na 6 weken ga je het daadwerkelijke doel lopen!

Wekelijks honderd kilometer steppen verdeeld over een paar ritten met als klapper een LSD die steeds meer naar de 100 loopt word het flink pittig voor het lijf. En daar komt het blog onderwerp respect naar voren. Want ik deed afgelopen zaterdag 75 kilometer steppen, met flink wat wind. en tijdens die rit dacht ik kanonnen 75 kilometer gedaan voor het MvB moeten er nog 155 kilometers bij. Respect dus voor diegene die het MvB al gedaan hebben of sommige doen hem jaarlijks.

Gelukkig gaat het herstel van de trainingen goed, zeker is het zaak om de balans te zoeken tussen, inspanning, ontspanning en rust. Wat bij mij nog wel eens een lastig punt is, want ja ik sport nu eenmaal graag en als ik dan voel dat het soms beter is niet te sporten, doe ik in mijn hoofd de fitscore of the day test. Tja en als er dan uitkomt dat een rust dag of weekend beter is gaat dat niet altijd van harte. Zo zie ik op strava dat de echte ultra steppers van Nederland een rit hebben gedaan in Belgie van +/- 150 kilometer met 1460 hoogte meters en dat met een tempo waar je u tegen zegt. Wederom- respect-.

Beetje bij beetje komt er ook steeds meer fietskleding op de plank te liggen want ja die zijn nu eenmaal fijner dan hardloopkleding. Lange fietsbroek voor de winter, fietsshirtjes, jasje voor het fietsen en zelfs een schaatspak heb ik, nu nog een kort skeeler pak erbij. Wat mij heel tof lijkt is eigen stepkleding ofwel casual of echt een step lijn met kleding. Wat ik zo geinig vind in Tsjechië zie je zoveel mensen met stepkleding en ook het merk Atex doet bv de kleding drukken voor Yedoo. 

En het rijden met slecht weer kan ik prima verdragen, wind maakt je sterker en regen maakt je nat, tja en ik heb voor mijn achterwiel gewoon een spatbord liggen, maar esthetisch gezien vind ik het gewoon geen zicht, praktisch is wat anders want je kont en benen worden vele malen minder nat. Dus note to my self...spatbord op de kostka racer maken!

Afgelopen weekend het formulier ingediend voor het Klaverstep evenement in juni. Dat is eigenlijk het ijkpunt lukt het die dag om 150 kilometer te steppen is het MvB een go. Trouwens kijk even op de site van stepclub Oudsbergen (link) en gelijk even aanmelden, dan zie ik je daar.

Hoewel hardlopen een warm plekje in mijn hartje heeft heb ik vandaag met de fysio besproken om toch maar is naar de huisarts te gaan voor verder onderzoek, steppen gaat prima, knie ging echt beter, alleen nu na twee keer wandelen en hardlopen is/zijn de klachten weer daar.....helaas! Ik vrees het "ergste" tussen haakjes want er zijn veel ergere dingen in de wereld dan mijn knie. Gelukkig kan ik mijn ei kwijt in het steppen.

Ja en de 28x28 step blijft echt nog wel een wens....hopelijk dit jaar nog

Groet George.

Oja en instagram gebruiker kijk ook eens naar onze pagina op dat medium Footbike_friends scan ff de QR en je kun ons volgen.

 

Time On Your Footbike

Volledig gestort op de footbike of steppen of kickbike ook wel step voor volwassenen genoemd, het is zo jammer dat er nergens een site is of wat dan ook om je gegevens bij te houden, natuurlijk alle bekende ken ik ook wel, ja sommige hebben de mogelijkheid om footbike te selecteren, alleen geloof ik niet dat daar echt naar gekeken is naar de intensiteit en dit meegenomen wordt in de statistieken. We voegen er een logo aan toe en hop klaar. Nee footbike heeft een andere intensiviteit dan wielrennen, toerfietsen, mtb of hardlopen. 

Tijdens de jaren dat ik aan hardlopen deed, kwam steeds de term Time On Your Feet voorbij, vooral bij lange afstand lopen ook wel ultra lopen genoemd. Je lijf, je mindset, eigenlijk alles laten wennen aan lang hardlopen. Gezien het feit dat ik nog steeds niet kan hardlopen is het full focus op de footbike, de trainingsfrequentie opvoeren en uren maken is van belang, natuurlijk in proporties en naargelang het lijf aan kan, kilometers maken, nee uren maken. Rust inbouwen, want slapen en rust pakken is een groot onderdeel van de weg er naar toe. Drukke boel dus en ook af en toe nog werken tussendoor, man zijn voor mijn lief, huishouden doen, aandacht geven aan de honden, man man, hoe doe ik het allemaal.....

Toen hardlopen en steppen nog de combi was deed ik 30/40/50 kilometer hooguit steppen in de week dat verteerde mijn lijf prima, het maakte mijn benen sterker, heuveltjes lopen in het bos waren als zoete koekjes voor mijn benen. Hardlopen is niet meer, zoals ik al zei, full focus in 2024 op steppen vanaf januari 2024 naar half februari zitten er bijna 500 kilometers op de step in mijn benen. 

Het lijf heeft deze veranderingen in belasting ook door, hier en daar komen er wat footbikers-pijntjes, noem je dat zo...... Heupen beginnen wat te mopperen, handen merken ook dat er veel stuur vast gehouden moet worden, schouders die moeten wennen aan de stand en duur van de houding. En met mijn nekhernia verleden is dat ook belastend met een helm op en in een bepaalde stand je hoofd houden. Sowieso die helm is wennen, volgens mij heb ik best een moderne lichte helm, wel vraag ik mij af zijn er lichtere of meer voor de zomer geschikte helmen ??? Iemand die het weet laat het tell me 

De uren die ik nu gereden heb in 2024, 24,5 inmiddels zijn allemaal gereden op het asfalt. Voor dat ik het gekke idee kreeg om het Monster van Brabant te doen, heb ik hier en daar wat adviezen gevraagd omtrent trainingen. Doe ook heuveltjes trainingen en ga het bos in, gaan we dan ook doen, morgen ga ik naar Haamstede, helaas mag je daar alleen op de betonpaden steppen, of mtb parcours aan die uitdaging ga ik mij nog niet wagen. Gelukkig is er meer bos in Nederland en kreeg ik een uitnodiging van Rob om eens in zijn buurt te komen bos-steppen...

Natuurlijk laat het monster nog even op zich wachten. Gelukkig. onderweg er naar toe staan er al wel leuke ritten- lees uitdagingen- op de planning. kijk maar 

2-6-2024	Klaverstep	150 km
16-3-2024	groenehart steptocht	50 km
21-9-2024	MvB	230 km
28-1-2024	2de trainingsdag	41,1	2:07:19 a.m.	19,369	0:03:06	nieuwkuijk
5/26/2024	Giro di schouwen	60 km

Dan willen wij in Zeeland ook nog een ritje doen voor iedereen die mee wil, die gaan Hans en ik komende week bespreken. Het zal iets van 50/60 kilometer worden door ons mooie Zeeuwse land. On the side, Hans en ik hebben het ook al over een footbike-podcast gehad, invulling en het hoe of wat ook dat staat nog op de to do list. 

Zoals ik begin met mijn verhaal ik kan niets vinden voor footbikers om hun gegevens bij te houden, daarom ben ik los gegaan met Google sheets, allereerst gegevens kunnen invullen, ontwerpen en hopelijk volgend jaar met meer gegevens kunnen komen zodat de intensiteit ook realistisch kan ingegeven worden. Hoe of met wie nog geen idee.

Verder is het oriënteren op offroad step voor volgend jaar, handige kleding zoeken voor op de step, sportvoeding, zomer helm, enzovoort enzovoort. Tja ik ben nu eenmaal fanatiek als ik een sport heb gevonden waarin ik mijn ei in kwijt kan. En mede fanatiekelingen vinden dat is nog wel een ding in Nederland zijn aardig wat steppers alleen nog niet iemand gevonden die zo bevlogen is als mij. Als je kijkt hoe populair steppen in Tsjechië is dan ben ik best een beetje jaloers.

Groetjes and make some TOYF